بسم رب الشهداء والصديقين

تابلويي از امروز ما

طبل ها هر روز بزرگتر مي شوند و کساني که بر آنها مي کوبند بنيه دار تر و صدايي که از آنها بر مي خيزد کوبنده تر و لرزاننده تر.

بلندگو ها هر روز زياد تر مي شوند و قوي تر و آنکه آنها را در دست دارد بلند تر فرياد مي کشد و صداي خروجي، گوش خراش تر مي شود.

گفته اند سپاه يزيد بر طبل ها مي کوبيدند تا صداي هدايت گر امام ع به گوش شان نرسد.

گفته اند هر روز عاشوراست و هرجا کربلا،

 آيا صداي هدايت گر امام ع دارد صدايمان مي زند؟ آيا امام مان دارد هل من ناصر ينصرني ميگويد؟ آيا امام مان دارد مي گويد: شکم هايتان از حرام پر شده است و پند، شما را سود نمي دهد؟ آيا امام ع دارد تک تک ما را به نام و نام پدرمان مي خواند و دعوت مان مي کند به پذيرفتن ولايت و ترک طاغوت؟

آيا ما محکم تر بر طبل ها مي کوبيم تا ياد آورمان نشود که نماز در زندگي مان چه جايگاهي دارد؟ روابط مان سکولار، افکارمان سکولار، گفتگوهايمان سکولار، نقشه هايمان سکولار،کار ها و اشتغالاتمان سکولار، دغدغه ها و غصه هايمان سکولار، سرگرمي ها، فيلم ها و سريالهايمان سکولار است؟

آيا لايه ديندارِ سطحيِ شخصيت مان دارد سنج ميزند، فلوت مي نوازد، سنتور مي زند تا دستِ لايه دنيامدارِ عمقي شخصيت مان در عاشوراي هميشه حسين ع رو نشود؟

آيا کسي در درون ما از وعظ مي ترسد؟ از خطابه هراسان است؟ از اينکه سرنوشت عمر سعد را بشنود گريزان است؟ نمي خواهد بداند عمر سعد دعوت هاي رو در روي امام ع و الطاف شخصي او را رد کرد، در صورتي خود براي خويش حساب و ميزان بر قرار کرد و حکم به دوزخي بودن خود داد.

آيا کسي دردرون ما از شنيدن جوانب امر عظيم عاشورا چندشش مي شود که هزار رنگ ساخته است و هزار شکل سرگرمي تا حواس مان را پرت کند؟

آيا...