بسم الله الرحمن الرحيم

اگر بميرم هم مي آيم!

روزِ خدا،

من به پاسداشت يادگار پر برکتش که جهان را دارد تسخير مي کند مي آيم، او (ره) که اين عطر ها را سرود:

جمهوري اسلامي ما جاويد است                        دشمن ز حيات خويشتن نوميد است

آن روز که عالم ز ستمگر خالي است                    ما را و همه ستمکشان را عيد است¹

او(ره) که بي هيچ اعتنايي پا بر فرق «همه» خاکدان نهاد و فرمود:

رازي است درون آستينم                      رمزي است برون ز عقل و دينم

در زمره عاشقان سرمست                        بي قيد ز عار صلح و کينم

در جرگه طير آسمانم                           در حلقه نمله زمينم

در ديده عاشقان چنانم                           در منظر سالکان چنينم

دلباخته جمال يارم                               وارسته ز روضه برينم

با غمزه چشم گلعذاران                         بيزار زناز حور عينم

گويم به زبان بي زباني                          در جمعِ بتانِ نازنينم:

اي نقطه عطف راز هستي

برگير ز دوست جام مستي²

ما حرفش را شنيده ايم، جام را گرفته ايم و سر کشيده ايم مستي را، و اگر نه آنچنان که شايد؛ آنقدر مست هستيم که در ميان حسابگريهاي حقير دنياي مصرف، بي اعتنا به تهديد و تطميع، پرچم اين نظام الهي را حمل کنيم تا روزي که با شنيدن صداي نازنين آن قلب تپنده وجود (عج)؛ سروده روح بزرگ (ره) را زمزمه کنيم که:

صف بياراييد رندان رهبر دل آمده

جان براي ديدنش منزل به منزل آمده

بلبل از شوق لقايش پر زنان بر شاخ گل         گُل زهجر روي ماهش پاي در گِل آمده

«طور سينا» را بگو ايام «صعق» آخر رسيد                موسيِ حق، در پي فرعون باطل آمده

بانگ زن بر جمع خفاشان پستِ کوردل                     از وراي کوهساران شمس کامل آمده

بازگو اهريمنان را: فصل عشرت بار بست                زندگي بر کامتان زهر هلاهل آمده

دلبرِ مشکل گشا از بام چرخ چارمين                    با دم عيسي، براي حل مشکل آمده

غم مخور اي غرق درياي مصيبت غم مخور

در نجاتت نوحِ کشتيبان به ساحل آمده³

اگر بميرم هم؛ روز خدا، يوم الله، 22 بهمن ماه مي آيم، راه مي پيمايم و صدايم را در فضا جاويد مي کنم، فريادم را درون ملکول هاي هوا نقش مي کنم که: من اهل کوفه نيستم.

اي شيطان! مرگ بر آمريکا

1-2-3-: ديوان امام(ره)