جايي براي خوشگذراني

توقع داري اينجا بهت خوش بگذره؟

سعادت يعني خوش بودن و خوش و خرم زندگي کردن؟ يعني احساس رضايتمندي نفساني؟

کور خوانده اي. اينجا جاي خوش گذراندن نيست.

دنيا پيچيده در سختي، در رنج و در اندوه است. حقيقت دنيا اينچنين است. جدمان آدم هم دنيا را همين گونه آغاز کرد.

از اسم اعظم ، تمام وجود، اولين جلوه و آخرين ظهور مثالي بهتر؟ او که تا حد کماني به خدا نزديک بود و نياز «همه» از وجود او به سوي خدا مي رفت.

«زندگي» اش در «اين» دنيا چگونه بود؟ بين دو همسايه منزل داشت که يکي زباله درون منزل ايشان مي ريخت و ديگري خاکروبه  بر سرش.

با ناسزا به استقبالش مي رفتند و با سنگ بدرقه اش مي کردند. بدن نازنينش را مجروح کردند و دندانش را شکستند. تيغ بر او کشيدند و بهتان بر وي بستند.

در اوج قدرت «ظاهري دنيا» که پيامبر بود و حاکم، اجازه وصيت نيافت و با مشايعيني اندک به خاک سپرده شد.

آه! از اسماء حُسناي ديگر خدا و آنچه در اين دنيا بر سرشان آمد که نپرس!

سعادت را تعريف کن! يعني احساس خوشي و لذت و رضايتمندي از زندگي؟

گولت نزنند! سعادتمند ها آنها بودند که گفتم و زندگي شان آنگونه بود که مي داني. يکي از خوشبخت ها سرش بر روي نيزه بود «چند» روز پيش. يکي از خوش بخت ها در تب زهر مي سوزد اين روز ها!

 آه!

 من چقدر خوشبختم؟!