بنام او

انقلابي تر از احمدي نژاد!

احمدي نژاد واقعا اعجوبه اي است و همه آدم هاي «بزرگ» و «مؤثرِ» تاريخ اينگونه اند. رفتارها و گفتارهايش نه موافقانِ يک دست دارد و نه مخالفانِ يک دست. هم در موافقان و هم در مخالفان چنان تنوعي از عقايد هست که نمي توان انتظار داشت بتوانند جز در همين يک مورد (احمدي نژاد) دمي کنار هم قرار بگيرند. اصول گراياني که در گفتار هم مسلک احمدي نژاد اند در رفتار نمي توانند «هم پاي» وي گام بردارند و اصلاح طلباني که از فکر کردن به طرز فکر احمدي نژاد ابا دارند گاه ناخواسته خود را هم پاي او مي بينند.

چه موافقان دو آتشه که اکنون مخالفان چند آتشه اند و چه مخالفانِ پر آوازه که اکنون حتي اگر به دل تحسينش مي کنند.

اين به خاطر آن است که احمدي نژاد به «خود» نمي انديشد و آنها که با نگاه به «خودِ» وي يار و يا اغيارِ وي اند نمي توانند او را چون هدفي ثابت بر سيبل بنشانند. نگاه او به هنگام عمل، به افق است. به جايي که «لحظاتي» بعد خورشيد طلوع خواهد کرد. هرکه افق ديدش متفاوت باشد و رو به سمت ديگري ايستاده باشد هر  تيپي داشته باشد و هرگونه سخن بگويد با اولين گام ها از همگامي وي باز خواهد ماند.

درک و باور او از بسياري مفاهيم رايج در سياست و اقتصاد تفاوت ماهوي دارد با «خيلي» از سياست ورزان و سياست بازان و اقتصاد دانان و اقتصاد داران.

قدرت، افتخار، نفوذ و... در نزد او اصالت ندارند و هم سو با افق روشن موعود ارزشمندند ولاغير. خواستن قدرت، ثروت، مکنت، آبرو و ... براي «خود» شرک است حتي اگر اين خود را به اندازه قبيله و گروه و جناح بسط داده باشي.

اينجاست که نام و ننگ در نزد عموم تطابق زيادي با آنچه در نزد اوست ندارد و کار هاي وي در نزد «عقلا!» جور در نمي آيد.

او به قولِ خودش در زمان پيش از کانديدا شدن براي رياست جمهوري، بر اصول تکيه دارد، پيچ و مهره ها را کسي ديگر سفت مي کند و اينجاست که حتي برخي طرفداران وي هم که مي بينند او بدون اينکه به ابزار بينديشد «شروع» مي کند، مظطرب و منتقد مي شوند.

رابطه با مصر و مذاکره با آمريکا در دولت وي از جمله کارهايي است که حتي از عهده بسيار «من وما» ها بر نيامد. چه که مخالفان بسيار دارد و «ريسک شکستِ» بالايي.

عده اي اين روز ها پرچم هاي تسليت بر در سايت هايشان زده اند و فرياد بر آورده اند که عزت ايران و اسلام بر باد رفت و 27 سال مقاومت ختم شد و اينان خود را انقلابي تر از احمدي نژاد مي دانند و عده اي هم «حتما» در دل خوشحال شده اند حتي اگر به ظاهر اخم کرده اند.

اما به نظرم نگاه احمدي نژاد به اين قضيه هم از افقي است که هم مخالفان و هم موافقان وي چندان بر اين موضع فعلي شان نمي توانند پايدار بمانند و نتايج اين عمل دولت بسيار غير منتظره تر از آن چيزي است که شيفتگان آمريکا و غيرتمندان تسليت گوي فعلي گمان مي برند.

شواهدي البته پديدار شده است و يکي آن که حکومت هاي سست عنصر و سر سپرده عرب منطقه که خون شيعيان مظلوم عراق بر گردن آنهاست دستپاچه و نگران شده اند چرا که آنهايند که «تروريست» ها را در زير کولر ها شان «کوک» مي کنند و بمب به آنها مي بندند و در مساجد و بازار هاي مردمِ بيگناه منفجرشان مي کنند و روزي حداقل 100 نفر را از زنان و کودکان مي کشند. مذاکره اگرچه ريسکِ «آبرو» دارد اما به حفظ جان شيعيان مي ارزد و خود داري از وارد شدن در اين چنين ميدان ميني به بهانه تنفر از شيطان بزرگ نوعي عافيت طلبي است. و عافيت طلبي از دولت احمدي نژاد به دور است.