به نام او

درک ما از ظهور

ديدگاه ما نسبت به ظهور امام (عج) و وظايف و شرايط ما هنگام و پس از ظهور چگونه است؟ در نظر اغلب ما ظهور امام به نوعي پايانِ همه چيز تلقي مي شود؛ گل و بلبل شدن يکباره دنيا و نابودي شيطان و خدايي شدن يکدستِ جهان. در واقع پايان تلاشهاي دنيايي مان که در ناخوداگاه ذهن مان يک بي ميليِ پنهان را نسبت به واقعه ظهور پديد مي آورد.

اما آيا به واقع اينگونه است؟ اگر اينگونه است چرا خداوند چنين چيزي را هزاران سال قبل تر انجام نداد؟ اگر همه کارها را به شکلي خارج از قاعده و قانون طبيعي ولي خداوند به انجام مي رساند، چرا در هنگام حيات ائمه قبل (عليهم السلام) اين کار انجام نگرفت؟ و اولي تر هنگام حيات شريف پيامبر اين امر رخ نداد؟

حقيقت آن است که ظهور و پس از ظهور امري کاملا طبيعي و در دل همين زندگي پر غلغله بشري رخ خواهد داد و همه آن مدينه فاضله اي که نويد داده شده است در ميان همين جامعه منقوص بشري و با وجود همين بشرِ مملو از خواهش ها و نقص ها صورت خواهد پذيرفت و اين کار جز با رنج ها و مرارت هاي شبانه روزي حضرت صاحب الامر و قبول و درک همين بشرِ کج رو امروزي ميسر نخواهد بود.

بنابر اين چه بسا هنگام ظهور امر ظهور آن عزيز چنان عادي و طبيعي رخ دهد که براي بسياري از ما خواب زدگان مورد غفلت واقع شود و با وجود سالها فرياد «يا ابن الحسن عجل علي ظهورک» سر دادن وقوع اين واقعه مورد پذيرش مان واقع نگردد.