بسم الله الرحمن الرحيم

به مالک اشتر علي (ع) مي ماني

که دستي قدرتمند

ولي «تنها» بود،

در ميان مردمي که قرآن را بر سر نيزه مي خواندند

و

جيب هايشان کثيف بود از دينارهاي مشکوک

و

گمان مي کردند علي(ع) را

آنها امام کرده اند.

من و امثال من سربازهاي گمنامي را مي مانيم

- مشتاق و بي سخن

فرمانبرِآن «دست تنها»-

که تورا چون جان خويش مي خواهيم

نه

به خاطر فتح هايت

نه

به خاطر دلاوري و ضرب شصت هايت

که

به خاطر مُهر عشقي که بر پيشاني داري

از«علي»

دوستت داريم.