بسم الله الرحمن الرحيم

غزه! اي امتدادِ امتحان کوفيان!

تو به ما محتاج نيستي

تو به هيچ کس محتاج نيستي

تو در هياهوي مکاره صلح و سازش، علي اصغر هاي خويش را بر دست گرفته اي و رو به صف اندر صف ايستاده مجامع بين المللي فرياد سر داده اي:

«هان! اي گريه کنندگان به حال سگ هاي ولگرد!

اين است نوزادان ما، بي هيچ گناهي؛ تشنه آب! تشنه غذا! تشنه مدرسه! تشنه دارو! تشنه حتي قدري روشنايي!

اينها هيچ راي نداده اند تابحال

به دموکراسي يي که دلخواه شما نيست.

 اگر ما شعار پوچ دموکراسي خواهي شما را رسوا کرده ايم؛ اينها- اين کودکان- بي گناهند، آنها را رها کنيد از اين -زندانشهر-.»

تمام چشمان از حدقه در آمده و بي احساس دوربين ها نشان دادند که حرمله هاي اسرائيلي با تير هاي «دوزمانه»، با تير هاي «اورانيومي» سفيدي زير گلوي کودکانت را سرخ کردند به خون.

غزه! اي امتدادِ کرب و بلا!

تو به غم و اندوه من و دلسوزيم در غمهاو اندوه هايت محتاج نيستي

که تو گذر کرده اي از ترديد، از ترس، از غم

من به غم و اندوه و دلسوزي براي غمها و اندوه هايت محتاجم.

قبل از آنکه مشت کوفيانِ آلوده به درهم ودينارهاي کثيف را وا کني، مرا در کوره همدردي ات بسوزان و ننگ کوفي بودن را از من بزداي.

غزه! اي شهر شاهد بر جهانِ مدعي!

تو حدود شهر کوفه جديد را ترسيم کردي و نشان دادي که کوفه چقدر وسيع شده است! وسعتي به اندازه همه دنياي مدرن! بي مردماني که دست شان به هيچ چيز بند نيست اما دل شان بند به بنديِ فرزندان توست. مردماني بي بلند گو!