بسم الله الرحمن الرحيم

                                  بي خانمان

در زمستاني برفي، از پشت پنجره اتاقي گرم، تقديم به تن هايي سرد:

کسي سراغ من نياد

ازهميشه خسته ترم

پنجره اي رو به شبم

از ديوارا بسته ترم

دلم مي خواد صدا کنم

يه حس گرم و روشنو

جهنمم اگه باشه

گرم مي کنه يه کم منو

تو اين جهان بي کران

تنهايي چيز سختيه

نمي دونم ما خواستيمش

يا که يه تيره بختيه

يه روز يه گوشه اي غريب

جنازه ام رو مي بينين

کنار جسم سرد من

يه لحظه هم نمي شينين

من حاضرم که عمرمو

براحتي عوض کنم

با قيچيِ بّرنده اي

که بختو باش¹ هرس کنم

1: باهاش

يخ زده

دوباره مثل هر روز  

                از کنارش رد شدم

دچار حسي که وصف

                نمي پذيرد شدم

بازم توي خرابه

گوشه اي خوابيده بود

خواب يه قصر گرمو

                احـــــــتمالا ديده بود

امروز يه چيز، جديد بود

                اونم اينکه روپوش داشت

لحاف خوشکلي از

                برف سفيد رو روش داشت

با ننه سرما شايد

                حرف خصوصي زده

تمام شب رو با اون

                تار عروسي زده

که اينجوري لنگ ظهر

                خوابيده و دراز بود

چشاش، ولي عجيبه

                انگاري نيمه باز بود