بسم الله الرحمن الرحيم

من به شکرانه عشق تو سحر مي گريم

                                      در دل خـــرمنِ مشتاقِ شرر مي گريم

اگر از سوي تو اندک خبري درز کند

                                      مطمئن باش که از شوق خبر مي گريم

شاخه آرزو از شدت سرما خشکيد

                                      دهد اين شــــاخه خشکيده ثمر مي گريم

دست بيچاره، دعا خالي و کامش تشنه است

                                      تا شود کام دعــــــــا اندکي تر مي گريم

کوشش و خواهش من راه به جايي که نبرد

                                      ره به جـــــايي ببرد گــريه مــگر مي گريم

بله!هر در زده ام، گريه برايم مانده ست

                                      زامتحان در گــريه چه ضـــرر مــي گـــريم

امروزه روان شناسان! بر اهميت خنده و جهات درماني آن فراوان تاکيد مي کنند و روزي نيست که در جريده اي، يا شنيده اي، ما را به خنديدن تشويق نکنند. اما در ادبيات اسلامي آنچه بر آن تاکيد شده گريه است و بر عکس خنده باعث مرگ دل شناخته شده است خصوصا خنديدن به صداي بلند مکروه است. بر خلاف آنچه در فيلم ها مي بينيم که ديوانه ها را گاها گريان نشان مي دهند، گفته شده است شخص ديوانه توان گريستن ندارد و اگر کسي بتواند گريه کند قطعا ديوانه نيست. گريه باعث تخليه روحي و باعث شاد شدن حقيقي انسان مي شود. گريه از رقت روح سرچشمه مي گيرد. گريه در رابطه انسان با خداوند جايگاه ويژه اي دارد. فوايد گريه بر خلاف خنده بسيار زياد است که قصد اين نوشته بيان همه آنها نيست.