بسم الله الرحمن الرحيم

غمنامه

غمي چون خار تيزي در گلويم

دري از آتش دوزخ به سويم

براي مرهمي در جستجويم

                   دريغ و صد دريغ، مرهم ندارد

به قلبم خنجر تيزي است از غم

که زخمش غرق خونريزي است از غم

به رويم سايه اي چيزي است از غم

که از زندان بي در کم ندارد

بيا اي دوزخ و جانم بسوزان

بيا و جسم انبانم بسوزان

بيا و درد و درمانم بسوزان

                   دوايي غير آتش غم ندارد

خدايا عامل اين غم بسوزد

به خاک تيره اش تيري بدوزد

ويا در گوشه اي تنها بپوسد

                   که از دستش دمم همدم ندارد

خداوندا تو خود درمان غم کن

کوير ديده را سرشار نم کن

ترازوي مرا خود بيش و کم کن

                   تو را هر کس که دارد کم ندارد