بسم الله الحمن الرحيم

تو سرانجام دعاي سحرم مـــي داني                اينکه آخــــــــر چه بيايد به سرم مي داني

قصه کندن کوه بنام فرهاد شدست                بيش ازاو کنده ام و خسته ترم مي داني

تو شبيهِ آبي و هيــــبت دريا داري                تا شوم مثل تو، از گـــريه ترم مي داني

آنقدرگفته اي ازخوبيِ شهرت،زيبا!                که من آماده بـــــــــراي سفرم مي داني

من که از خانه خود پا ننهادم بيرون                 راهــــي اين سفــــــرِ پر خطرم مي داني

من تهيدستم وابزارسفر مي خواهم                 برسان آنچـــه که بـــــــايد ببرم مي داني

گويي عشّـاق توبايدهمه سالم باشند                من زبان الکن وهم کور و کرم مي داني

آخرِاين سفرازچشم همه پنهان است              اين که آخر چـــــه بيايد به سرم مي داني