باز باران

باز باران با ترانه

          بي تکلف، بي بهانه

          مي سرايد دانه دانه

    قصه هاي زندگاني

    غصه هاي جاوداني

قصه آن مرد تنها

          که چه بي ترديد و پروا

خسته از جنگ رسانه

                   -از نيويورک-

                             زخمي اما فاتـــحانه

زير باران

          گرم و خندان

                   باز مي گردد به خـــانه.

با زراندوزان و دزدان

هرکه بيت المال را کردست مال البيت

با زمين خوارن، باند بازان، بند بازان

وامدارانِ گنده، وام گيرانِ گنده

نفت خواران، مفت خواران

با پليدان، نقد به مزدان

در نبرد است

          توي خـــانه.

خط نگهدارِ دفاعِ از ولايت

بر لبش ذکر ظهور و نام مولا و هدايت

فکر و ذکرش مردم و محروم و مظلوم

ساعت کارش زياد و زندگيّ ساده اش ملموس و معلوم

                   قصه اش از فرط غربت

                             در دلِ آخرْ زمــــانه

                                به چه مي ماند؟ فســـــانه.

آه از اين جور زمانه

که چه خنگ و احمقانه

عده اي هر ياوه اي را

حرف هر نوباوه اي را

صرف آنکه از هزاران

                   منبر و سايت و تريبون

                                      آمده بيرون؛ باور مي کنند.

مرد تنها و غريب قصه ما،

در ميان شايعاتِ صد رســـــــانه

مي شود: نا کار آمد!

دشمن سرمايه و کار و درآمد!

عامل بي خانگي

قاتل فرزانگي

مدعيّ رابطه با قائم غايب

يا خود ِ او و خدا را رابط و نايب.

قصه ما کودکم! يک قصه تکراري است

جنگ عدل و ظلم تاريخ، تا هميشه جاري است

قصه مردان تنها، غصه اي طولاني است.

          بشنو از من کودک من!

بي وجود باند بازي

حزب بازي

مافياي قدرت و پول،

          زندگي:

                   هست زيبا، هست زيبا، هست زيبا!