بسمه تعالي

13 رجب سالروز قدم بر گيتي گذاشتن همنور اسم اعظم، علي (ع) مبارک باد!  

خوشا آنان که اشک و آه دارند

درون خانه دل چاه دارند

خوش آن اشک و خوش آن آهي که شبها

به نخلستان مولا راه دارند (شاعر:نمي دونم)

نداي اين الرجبيون، صداي خيبر گزيدگان صهيون، اندوه بدنهاي پاره پاره حيدريون، شعف افتخار انگيز فتح فاطميون. اين چه رجبي است!

 دعا، جهاد، شهادت، فتح، افتخار، چه رجبي است اين رجب امسال!

غم ظلمي که بر اسلام و مسلمين مي رود. از دروغ هايي که به نامهاي زيبايي چون حقوق بشر، مردم سالاري، مبارزه با تروريسم و ... در فضاي رسانه اي بين المللي گفته مي شود و بوي مشمئز کننده فسادي که جهان را در بر گرفته است.

 شادماني خزنده غريبي که در ميانه همين اندوه از ديدن نشانه هايي نامعمول از احساسي که نمي داني چگونه باز گويي دردل آدم وارد مي شود.

 اگر درست تعبير کرده باشي به صداي پا مي ماند. به احساسي که از شنيدن صداي پا در تو برانگيخته مي شود بعد از يک انتظار طولاني. بعد از انتظاري که داري نا اميد مي شوي.

صداي پايي که هرري دلت را مي ريزد. گوشهايت را تيز مي کند. چشمهايت را به اطراف مي چرخاند. در چهره هر کسي در اطرافت انتظار ديدنش را داري و اگر ببيني اصلا تعجب نمي کني.

چهل قبيله شيطان

هر کدام نماينده اي فرستاده اند

و

شمشيري

و عهد بسته اند در شورايي به نام امنيت!

تا شبانگاهي، به ناگاه

حمله آرند بر پيکر نازنين

«بيداري اسلامي»

و بگويند اجماع جهاني بوده است عليه تروريسم!

کسي نيست

يا علي مددي!