به نام او

لينک به: بخش اول مطلب                 بخش دوم مطلب

...ادامه:در خدمت به فرهنگ مهدوي و نقش عرفان؛ به طور کلي مي توان گفت که اشخاص و افکاري که به پويايي و نشاط و حيات تشيع کمک کرده اند به حيات فرهنگ مهدوي در جامعه نيز کمک کرده اند که شيعه يعني مکتب امامت، و مهدويت يعني تداوم امامت.

با نگاهي به تاريخ؛ زنجيره اي از عرفاي جليل القدر و فلاسفه بزرگ را مي بينيم که در کنار ساير خادمين مکتب تشيع، به حق نمايندگان امام غايب در ميان جامعه بوده اند در بسط انديشه و رفع موانع فکري آن.

از بوعلي سينا و ملا صدرا تا علامه جعفري و شهيد مطهري و ساير فلاسفه که مروج انديشيدن بوده اند تا عرفاي نامي و گمنام چون آيت الله قاضي، ميرجهاني، ميرزا جواد آقا ملکي تبريزي، شاه آبادي و... که عهده دار اخلاق و سلوک جامعه بوده اند.

بزرگترين اتفاقي که در گسترش فرهنگ مهدوي افتاده است در قرن حاضر و به دست عارف کامل امام خميني (قدس سره) بوده است. بي شک انقلاب اسلامي نه تنها ايران، تشيع و اسلام بلکه جهان را از بلعيده شدن توسط شيطان نجات داد. اگر اين اتفاق ميمون نبود امروز جهان شکل ديگري داشت و مناسبات جهاني به گونه امروز نبود. اگر امروز نه تنها مسلمانان بلکه بشر دارد بيدار مي شود، نتيجه پنجه در پنجه انداختن انقلاب اسلامي با تمام دنياي شيطاني است و بر انداختن نقاب هاي رنگارنگي چون دموکراسي، حقوق بشر، آزادي، انسان مداري و... از چهره زشت و منحوس جهانخواران.

جهان در نتيجه مجاهدتهاي خستگي ناپذير مريدانِ بي ادعاي خميني عزيز، آن عارفان ره يافته اُمّي ، گامي بزرگ به سوي آمادگي قبول ولايتِ امام(عج الله تعالي فرجه) برداشته است و اميد براي نزديکي ظهور از هر زمان ديگري بيشتر شده است.

و اما محي الدين عربي:

محي الدين عربي، پدر عرفان اسلامي

من درباره مسائل اسلامي يک رفرنس معتبر و قابل اعتمادي که هميشه به آن رجوع مي کنم آثار شهيد مطهري است، چون توسط امام (ره) تضمين و تاييد شده است. محي الدين را هم از منظر شهيد مطهري تعريف مي کنم:

« يکي از عرفايي که الهام دهنده همه نوابغ عرفاني است که از قرن هفتم به بعد آمده اند، محي الدين عربي است. او خواه نا خواه پدر عرفان اسلامي است و او بود که تحول عظيم در عرفان اسلامي بوجود آورد.عرفاي بعد از او همه از او الهام گرفته اند. مولوي، حافظ، شبستري و امثال اينها شاگردان مکتب محي الدين اندبدون شک.

محي الدين عربي حاتمي طائي اندلسي . از اولاد حاتم طائي است . در
اندلس تولد يافته اما ظاهرا بيشتر عمر خود را در مکه و سوريه گذرانده‏
است . شاگردان شيخ ابومدين مغربي اندلسي از عرفاي قرن ششم است . سلسله‏ طريقتش با يک واسطه به شيخ عبدالقادر گيلاني مي‏رسد .
محي الدين که احيانا به نام ابن العربي نيز خوانده مي‏شود ، مسلما
بزرگترين عرفاي اسلام است . نه پيش از او و نه بعد از او کسي به پايه او
نرسيده است . به همين جهت او را " شيخ اکبر " لقب داده‏اند .
عرفان اسلامي از بدو ظهور قرن به قرن تکامل يافت . در هر قرني - چنانکه‏
اشاره شد - عرفاي بزرگي ظهور کردند و به عرفان تکامل بخشيدند و بر
سرمايه‏اش افزودند . اين تکامل تدريجي بود ولي در قرن هفتم به دست محي‏ الدين عربي " جهش " پيدا کرد و به نهايت کمال خود رسيد .
محي الدين عرفان را وارد مرحله جديدي کرد که سابقه نداشت . بخش دوم‏ عرفان يعني بخش علمي و نظري و فلسفي آن وسيله محي الدين پايه گذاري شد . عرفاي بعد از او عموما ريزه خوار سفره او هستند . محي الدين علاوه بر اينکه عرفان را وارد مرحله جديدي کرد يکي از اعاجيب روزگار است . انساني است شگفت و به همين دليل اظهار عقيده‏هاي متضادي درباره‏اش شده‏ است . برخي او را ولي کامل ، قطب الاقطاب مي‏خوانند و بعضي ديگر تا حد کفر تنزلش مي‏دهند . گاهي مميت الدين و گاهي محي الدين اش مي‏خوانند. صدر المتألهين فيلسوف بزرگ و نابغه عظيم اسلامي نهايت احترام براي او قائل‏ است . محي الدين در ديده او از بوعلي سينا و فارابي بسي عظيمتر است.

محي الدين بيش از دويست کتاب تأليف کرده است . بسياري از کتابهاي‏ او و شايد همه کتابهايي که نسخه آنها موجود است ( در حدود سي کتاب )
چاپ شده است . مهمترين کتابهاي او يکي " فتوحات مکيه " است که‏
کتابي است بسيار بزرگ و در حقيقت يک دائره المعارف عرفاني است .
ديگر کتاب فصوص الحکم است که اگر چه کوچک است ولي دقيقترين و
عميقترين متن عرفاني است . شروح زياد بر آن نوشته شده است . در هر عصري‏ شايد دوسه نفر بيشتر پيدا نشده باشند که قادر به فهم اين متن عميق باشند. محي الدين در سال 638 در دمشق درگذشت و همانجا دفن شد . قبرش درشام‏ هم اکنون معروف است .» ( مرتضي مطهري، آشنايي با علوم اسلامي جلد دوم ص132)

امام (ره) در شرح حديث بيستم در کتاب چهل حديث از محي الدين چنين نقل مي کنند:

«و از شيخ محقق، محي الدين عربي نقل است که گفته است: بدان که دين چو از آلايش غيريت و خوديت پاک گشت براي خدا خواهد بود؛ چرا که با فناي کلي تو در ذات حق، براي تو ذات و صفت و فعل و دين نمي ماند.

در غير اين حال دين به حقيقت خالص وپاک نگرديده است و براي خدا نيز نخواهد بود.»