بسم الله الرحمن الرحيم

شرم آور است بر زمين، بعد از تو زيستند

                                                رنج آور است کانچنان، خون تو ريختند

چه بي تفـــــاوت شدند، اصــحاب رسول

                                                اينها تو گويي که آن، صحـــــابه نيستند

اين شهر چه بيگانه است، با مـــــادر من

                                                پشت در اين ياغيان-با شعله-کيستند؟

اينها مگر نبودند- لامپ هاي خاموش –

                                                عمري کنار خورشيد، بيفـــــايده زيستند

تا کوچ کرد قرص خورشيد...و ماند دخترش

                                                باضربِ در، ديوار، ميخ، خون او ريختند