بسم الله الرحمن الرحيم

حسابي گاهي از دستت به عجز و داد مي آيم

بسويت، تا قضيه از سرم افتاد مي آيم

به قول معروف افسارم به دست توست، هرجايي

مرا خواهي ببر، حتي اگر بغداد، مي آيم

نمي دانم، کسي از سرنوشت خويش آگه نيست

چو عطري در نسيمي، يا خسي در باد مي آيم

تو شيرين مي کني خود را براي من و من انگار

نکنده کوه با تيشه، شدم فرهاد مي آيم

بيا ديگر، نمي خواهم از اين بيشتر بشمارم

نگو که بشمري تا شصت و يا هفتاد مي آيم

کمي اوضاعم اين روز ها قاراش ميش است، مي داني

به محض آنکه آب از آسياب افتاد مي آيم