بسم الله الرحمن الرحیم

خوش خیالی است که هنوز،

 امیدوارم

ها؟ بگو!

چه می گویی؟

                گذشته است کار از کارم

ها؟ بگو! 

تو به من یک قول هایی داده بودی، راستگو!

مدرکی مکتوب دارم،

یا ندارم؟

ها؟ بگو!

بسم الله الرحمن الرحیم

بالاست دست هایم، تسلیمِ تسلیمم

گم شد هدف هایم، برگشت تصمیمم

می خواهی ام یک روز، یک روز می آیم

آن روز گم است افسوس!پاره است تقویمم

بخشنده بود درمان، صد حیف اما من

زخمی ناسورم، بیهوده ست ترمیمم

مخلوطی ام از تو، از نیستی ...عدم

خالص کنم آخر، بنما تقسیمم

مُردم سالها پیش، هنگامه خلقت

از یاد رفت انگار، اعلام ترحیمم

حد و حدود من، معلوم نیست اصلا

بردار مداد و کن، باز هم ترسیمم 

بسم الله الرحمن الرحیم

بیا قدری کنار من بشین لطفا

نگاهم کن مرا قدری ببین لطفا

سر راهت اگر هم گلفروشی نیست

گلی از پارک تو راهت بچین لطفا

هلا! ای مردمان ساکت و غمگین!

محبت را به همدیگر بگین لطفا

به همدیگر بگین که: -دوستت دارم-

بگین: -قدری کنار من بشین لطفا-

بشینین رو چمن ها روبروی هم

شما رو که نگفتن که: -نشین لطفا-

همین بود حرف من -یک جمله ساده-

بخونین شعر من را و...همین لطفا

دعا:

هرکه غم دارد غمش افزون کن ای عشق

هر که دل دارد دلش را خون کن ای عشق

تمام عاقلان، مجنون بفرما

ویا از این جهان بیرون کن ای عشق

بسم الله الرحمن الرحیم

حسابی گاهی از دستت به عجز و داد می آیم

بسویت، تا قضیه از سرم افتاد می آیم

به قول معروف افسارم به دست توست، هرجایی

مرا خواهی ببر، حتی اگر بغداد، می آیم

نمی دانم، کسی از سرنوشت خویش آگه نیست

چو عطری در نسیمی، یا خسی در باد می آیم

تو شیرین می کنی خود را برای من و من انگار

نکنده کوه با تیشه، شدم فرهاد می آیم

بیا دیگر، نمی خواهم از این بیشتر بشمارم

نگو که بشمری تا شصت و یا هفتاد می آیم

کمی اوضاعم این روز ها قاراش میش است، می دانی

به محض آنکه آب از آسیاب افتاد می آیم

بسم الله الرحمن الرحیم

طعم ترش مرگ

مرگ را روزی به سر انگشت دعا می چینم

تا کنم من درد هستی را دوا می چینم

می دوم در باغ طاعات خدا پیش از مرگ

...و اجابت را من از باغ خدا می چینم

می روم از تنه ی مِیم قنوتی بالا

خوشه های ربنا و آتنا می چینم

طعم مرگ ترش است و طعم زندگی شیرین، من

ترش بهر خودم، شیرین بهر شما می چینم

سخت است در قافیه تنگ جمادات زیستن

شعر هستی را چه زیباست که رها می چینم

مرگ شعر مرا از قافیه، رها خواهد کرد

مرگ را روزی به سرانگشت دعا می چینم

بسم الله الرحمن الرحیم

شرم آور است بر زمین، بعد از تو زیستند

                                                رنج آور است کانچنان، خون تو ریختند

چه بی تفـــــاوت شدند، اصــحاب رسول

                                                اینها تو گویی که آن، صحـــــابه نیستند

این شهر چه بیگانه است، با مـــــادر من

                                                پشت در این یاغیان-با شعله-کیستند؟

اینها مگر نبودند- لامپ های خاموش –

                                                عمری کنار خورشید، بیفـــــایده زیستند

تا کوچ کرد قرص خورشید...و ماند دخترش

                                                باضربِ در، دیوار، میخ، خون او ریختند

دلم به تو خوش بود 

رسول خدا را ندیدم، دلم به تو خوش بود

                                                علی، مرتضی را ندیدم، دلم به تو خوش بود

زیارت که رفتم، حرم را-صحن ها را- که گشتم

                                                امام رضــــــا را ندیدم، دلم به تو خوش بود

دلم در هیاهوی جنگ آرزوی حسین داشت

                                                اگر کـــــــربلا را ندیدم، دلم به تو خوش بود

در این درد هجران موعود، تو ای دلخوشی مان!

                                                اگرچــــه دوا را ندیدم، دلم به تو خوش بود

در آن سالهای حضورت عزیزم، هیچگاه محزون

                                                دل بی نوا را ندیدم، دلم به تو خوش بود

اگر عکس و فیلم تو را دیده بودم، مرادم!

                                         ...وهیچ وقت شما را ندیدم، دلم به تو خوش بود