به نام او

نفرين ابدي

اصبغ ابن نباته در شمارياوران وفادار و پيروان راستين امير مومنان است. او در لحظه اي که مولايش در بستر شهادت آرميده بود و لحظات پاياني عمر خود را سپري مي کرد بر بالين وي حاضر شد و با اصرار از آن حضرت تقاضاي حديث کرد. با اينکه حال حضرت مساعد نبود اما در عين حال خواهش ابن نباته را پذيرفت و براي او چنين نقل کرد:

اصبغ! همان طور که تو به عيادتم آمده اي، يک روز هم من به عيادت رسول خدا رفته بودم. رسول خدا ص از من خواست تا به ميان مردم روم و آنان را براي شنيدن پيامي از جانب او به مسجد فرا خوانم. حضرت فرمودند: به مسجد برو و بر فراز منبر يک پله پائين تر از جايي که من مي نشستم بايست و با مردم چنين بگو:

«.. نفرين بر کسي که مورد خشم و عاق والدين خود قرار گيرد؛

نفرين بر آنکه از مولاي خود بگريزد؛

نفرين بر کسي که در مزد اجير خيانت ورزد و او را از حقش محروم سازد؛

اينها جملاتي بود که به امر آن حضرت گفتم و از منبر به زير آمدم. در اين بين مردي از انتهاي مسجد در حالي که جمعيت را مي شکافت و سعي داشت خود را به من برساند، پيش آمد و گفت:

اي اباالحسن! اين سه جمله را به اختصار گفتي آنها را براي ما تشريح کن!

من در پاسخ آن چيزي نگفتم و به نزد پيامبر بازگشتم و سخن آن مرد را نقل کردم. ( اصبغ مي گويد، در اين هنگام حضرت يکي از انگشتان دست مرا ميان دست خود گرفت و فرمود:) اي اصبغ! رسول خدا نيز چنين انگشتان مرا در ميان دست خود گرفته بودو با همين حال در تشريح آن کلمات فرمود:

علي! من و تو پدران اين امت هستيم، هر کس ما را به خشم آورد لعنت خدا بر او باد. من و تو مولاي اين مردم هستيم، هرکه از ما بگريزد به نفرين ابدي دچار گردد. من و تو داجير اين امت هستيم، هرکس در اجرت ما(که دوستي اهل و بيت و عترت رسول خداست) خيانت ورزد به لعنت خدا و دوري از لطف او گرفتار گردد. پس حضرت آمين گفت و من نيز آمين گفتم.

به نقل از کتاب خاطرات امير مومنان تاليف شعبان خان صنمي (صبوري)