به نام او

شناخت عرفان و عارف (بخش اول)

در مورد عرفان چيزي مي دانيد؟ مطالعه کرده ايد؟ با مطالعه عاشق راه عرفان و عارف شده ايد؟ با مطالعه دشمن عرفان و عارف شده ايد؟ بدون مطالعه عاشق عرفان و عارف ايد و بالاخره بدون مطالعه دشمن عرفان و عارف ايد؟ همه اين حالات احتمال وقوع دارد.

عرفان همان گونه که عاشقان سينه چاک فراوان دارد، دشمنان ساده و پاک فراوان دارد. عرفان شهداي زيادي داده است. شهيداني که به قول حافظ جرمشان آن بوده که اسرار هويدا مي کرده اند. اما گويا بشر دارد به بلوغ مي رسد. امروزه نوشته ها و گفته هاي عرفاني در سراسر دنيا طرفداران زيادي پيدا کرده است به گونه اي که نوشته هاي کساني چون پائولو کوئليوي برزيلي تقريبا به تمام زبانهاي دنيا جزو پر فروش ترين کتابها بوده است. اشعار مولوي و خيام جزو پر فروش ترين اشعار در آمريکا و اروپا هستند.

گرچه عرفان هم مثل هر چيز ديگري آفات خاص خودش را دارد و يکي از آنها در سطح جهاني همين عرفان خنثي و عرفان ليبرال است. عرفاني که حتي با بي مذهبي هم مي سازد يا بهتر بگوئيم از دل بي مذهبي بيرون مي آيد. موحد است، عرفاني موحد است اما مذهب خاصي ندارد و حتي در مواردي مذهب را نفي مي کند. اعتقاد دارد که چکيده همه مذاهب همين دريافت عرفاني از طبيعت و خداست پس بنابر اين رنگ مذهب زائده اي بر اين اصل است که نبودش اگر بهتر نباشد خللي در اصل ايجاد نمي کند.

در عرفان غير لائيک و حتي اسلامي و عرفاي اين حوزه هم مشابهان اين عقيده پيدا مي شود. عرفان اسلاميي که خود را از قيد آداب مي رهاند. از قيد تعهدات مناسک عبادي و مناسبات اجتماعي خلاص مي کند. به سياست و تدبير جامعه و سرنوشت جامعه و همنوع کاري ندارد. اهل جهاد نيست، اهل شناخت دوست و دشمن نيست. يک تنبلي عرفاني.

و در همه اين حوزه هاي ذکر شده «مراد» ها و رهبران و «پير» ان هستند و پيرواني دارند. اما عارف کامل کيست و ما از عرفا کي ها را مي شناسيم؟  ... ادامه دارد