باز باران
باز باران با ترانه
بی تکلف، بی بهانه
قصه های زندگانی
غصه های جاودانی
قصه آن مرد تنها
که چه بی تردید و پروا
خسته از جنگ رسانه
-از نیویورک-
زخمی اما فاتـــحانه
زیر باران
گرم و خندان
باز می گردد به خـــانه.
با زراندوزان و دزدان
هرکه بیت المال را کردست مال البیت
با زمین خوارن، باند بازان، بند بازان
وامدارانِ گنده، وام گیرانِ گنده
نفت خواران، مفت خواران
با پلیدان، نقد به مزدان
در نبرد است
توی خـــانه.
خط نگهدارِ دفاعِ از ولایت
بر لبش ذکر ظهور و نام مولا و هدایت
فکر و ذکرش مردم و محروم و مظلوم
ساعت کارش زیاد و زندگیّ ساده اش ملموس و معلوم
قصه اش از فرط غربت
در دلِ آخرْ زمــــانه
به چه می ماند؟ فســـــانه.
آه از این جور زمانه
که چه خنگ و احمقانه
عده ای هر یاوه ای را
حرف هر نوباوه ای را
صرف آنکه از هزاران
منبر و سایت و تریبون
آمده بیرون؛ باور می کنند.
مرد تنها و غریب قصه ما،
در میان شایعاتِ صد رســـــــانه
می شود: نا کار آمد!
دشمن سرمایه و کار و درآمد!
عامل بی خانگی
قاتل فرزانگی
مدعیّ رابطه با قائم غایب
یا خود ِ او و خدا را رابط و نایب.
قصه ما کودکم! یک قصه تکراری است
جنگ عدل و ظلم تاریخ، تا همیشه جاری است
قصه مردان تنها، غصه ای طولانی است.
بشنو از من کودک من!
بی وجود باند بازی
حزب بازی
مافیای قدرت و پول،
زندگی:
هست زیبا، هست زیبا، هست زیبا!
کودک دل
این روزها از دست دل خویش فرار می کنم
زار می زنم، سکوت می شوم، هوار می کنم
من از دلم چون کودکی لجوج ناز می کشم
عقـــــــلم الاغ می شود، او را سوار می کنم
از شبهه در این معامله پرهیز مـــــی کنم
گمان مکن که من عشق را احتـــکار می کنم
«ما زاده عشقیم و پسر خوانده جــــــامیم»
من به این نسبت با عشق افتخار می کـــنم
با عجز و التماس فراوان مرگ خواسته ام
اینگونه، در قنوت خویش انتحــــــــار می کنم
از من همجواری شیشه و سنگ خواسته ای
گر سخت، من این رابطه را برقــرار می کنم
بسم الله الرحمن الرحیم
اگر از کوی تو تا منزل من راهی هست
بی گمان ازتو به سوی دل من راهی هست
چه کسی گفته که از گُل سوی گِل راهی نیست
از گّل روی تو ســــوی گِل من راهی هست
قد کـــوتاهِ شعـــــــور من و آن سرو کجــــا
بهر حل کردن این مشکل من راهـــی هست
گفته بودم تو رفیق گل و خاری با هـــــــم
توبه از این نظر باطل من، راهــــــــی هست؟
جان من!شعر من از دامن تو دور شده است
بپذیر این یله را خوشــــکل من! راهی هست؟
بسم الله الرحمن الرحیم
سیزده بدر، بوی باران، بوی مرگ
سیزده بدر است، شیفت ام و باید مثل خیلی ها -آنکه دارد گوشه ای را به وظیفه جارو می کند، آنکه دارد جلوی شیر و شغالی غذا می گذارد، آنکه هنوز امیدوار سر گذر ایستاده است...- سر کار باشم. بیماری سیزده بدر نمی شناسد و آزمایش، که می خواهد مچ بیماری را بگیرد و من باید آزمایش بیماران را انجام بدهم. مثل مرگ که زمان نمی شناسد، بهاروپائیز نمی شناسد، عید و عزا نمی شناسد.
به لطف قرارگرفتن بیمارستانمان بر دامنه کوه، چند لحظه ای که نمونه ندارم می روم یک نقطه بلند بیمارستان و از آنجا به پائین جایی که مردمانِ سیزده بدر زده در هم می لولند نگاه می کنم. باد می آید، گرد و خاک است، رعدوبرق و بوی باران.
نفس عمیق می کشم انگار بجای آن همه طراوت بوی مرگ را در ریه هایم فرو داده ام که پر می شوم از فکر مرگ. باخبر شده ام که دیروز عمو حاج علی ام درگذشته است.
به جست و خیز های شادمانه مردمان آن پایین خیره شده ام و بجای غلغله شان-که ازاین فاصله نمی شنوم- در ذهنم غلغله خاطراتِ عمو حاج علی را می گذارم.
می اندیشم به قهقهه های شادمانه اش وبه آه های اندوهگنانه اش.
می اندیشم به مهربانی هایش و به قهروغضب هایش.
می اندیشم به سادگی هایش و به زرنگ بازی هایش.
می اندیشم به غروروافتخار هایش و به غبطه و حسرت هایش.
می اندیشم به آرزو هایش و دستاوردهایش.
می اندیشم به زندگی و اندیشه هایش.
به مردمان آن پایین که نگاه می کنم، گویی آنها مردگانند. مردگان آینده و من دارم به گذشته آن مردگان آینده نگاه می کنم. قضیه جالب می شود. گویی مکاشفه است و چه با تمسخر به گذشته این مردگان آینده نگاه می کنم. چه پوچ به نظر می رسد جست و خیز ها و در هم لولیدن هایشان در روزی که اسم اش را گذاشته اند سیزده بدر.
########
حاج عموجانم شدی، ماهی دریای مرگ
گشته ای همدست او، رفته ای همپای مرگ
خسته شدم مثل تو، از رخ دنیای سرد
کاش بدهی -رفته ای- آدرس دنیای مرگ
بین دو دنیای ما، فاصله بی انتهاست
مثل تو باید خرید، بادیه پیمای مرگ
تا که بریزد به هم، شوکت فرعون تن
معجزه ای لازم است، از ید بیضای مرگ
پشت سرم لشکری است، روبرو دریای نیل
منتظر ضربه ام، ضربه موسای مرگ
آغاز امامت و ولایت حضرت عشق عج مبارک باد
شعر من امشب خجالت می کشد بار سنگین عـدالت می کشد
شعرم امشب رفته استقبال او در شروع دولتش شد مال او
غنچه نرگس از امــــــشب باز شد دولت عدل خــــــدا آغاز شد
ای که از توست دولت سبز بهار گشته طـــــــــولانی خزان انتظار
آن طرف در غزه برگ ریز است هنوز دست ظـــالم خنجر تیز است هنوز
دست سرما بر سر خـــــــاک عراق نور و گرما! تا به کــی آخر فراق
ای بهـــــــار! امسال سراغ ما بگیر این خــــمودی را ز باغ ما بگیر
تازه کن جان بشر را ای نســـــیم! کی به این رویای خودما میرسیم؟
بسم الله الرحمن الرحیم
بر سفره هفت سین من:
سایه سبز پدر و مادرم
سیب سرخِ گونه های دخترم
سکه زر خنده های همسرم
سرفرازی و سعادت در برم
سنجد شکر، سیر بی بوی دعا؛
مانده یک ماهی که آنرا می خرم!
بسم الله الحمن الرحیم
تو سرانجام دعای سحرم مـــی دانی اینکه آخــــــــر چه بیاید به سرم می دانی
قصه کندن کوه بنام فرهاد شدست بیش ازاو کنده ام و خسته ترم می دانی
تو شبیهِ آبی و هیــــبت دریا داری تا شوم مثل تو، از گـــریه ترم می دانی
آنقدرگفته ای ازخوبیِ شهرت،زیبا! که من آماده بـــــــــرای سفرم می دانی
من که از خانه خود پا ننهادم بیرون راهــــی این سفــــــرِ پر خطرم می دانی
من تهیدستم وابزارسفر می خواهم برسان آنچـــه که بـــــــاید ببرم می دانی
گویی عشّـاق توبایدهمه سالم باشند من زبان الکن وهم کور و کرم می دانی
آخرِاین سفرازچشم همه پنهان است این که آخر چـــــه بیاید به سرم می دانی
بسم الله الرحمن الرحیم
غمنامه
غمی چون خار تیزی در گلویم
دری از آتش دوزخ به سویم
برای مرهمی در جستجویم
دریغ و صد دریغ، مرهم ندارد
به قلبم خنجر تیزی است از غم
که زخمش غرق خونریزی است از غم
به رویم سایه ای چیزی است از غم
که از زندان بی در کم ندارد
بیا ای دوزخ و جانم بسوزان
بیا و جسم انبانم بسوزان
بیا و درد و درمانم بسوزان
دوایی غیر آتش غم ندارد
خدایا عامل این غم بسوزد
به خاک تیره اش تیری بدوزد
ویا در گوشه ای تنها بپوسد
که از دستش دمم همدم ندارد
خداوندا تو خود درمان غم کن
کویر دیده را سرشار نم کن
ترازوی مرا خود بیش و کم کن
تو را هر کس که دارد کم ندارد
بسم الله الرحمن الرحیم
خسته راه درازیم و توان در ما نیست
چون کویریم ونم از اشک روان در ما نیست
در جوانی به دو صد حیله گرفتار شدیم
خِـــــــــــرَد پیری و نیروی جوان در ما نیست
آنچنان بر تشک راحت عادت خوابیم
که گرفتار حصــــــــــــاریم و فغان در ما نیست
من به دنبال معمای غریبی هســـــتم
که: جهان در دل ما هست و جهان در ما نیست
بخش پایانی و طولانیِ شعرم مخفی ست
ز چــــه رو دغدغـــه بخش نهـــــان در ما نیست
بسم الله الرحمن الرحیم
من به شکرانه عشق تو سحر می گریم
در دل خـــرمنِ مشتاقِ شرر می گریم
اگر از سوی تو اندک خبری درز کند
مطمئن باش که از شوق خبر می گریم
شاخه آرزو از شدت سرما خشکید
دهد این شــــاخه خشکیده ثمر می گریم
دست بیچاره، دعا خالی و کامش تشنه است
تا شود کام دعــــــــا اندکی تر می گریم
کوشش و خواهش من راه به جایی که نبرد
ره به جـــــایی ببرد گــریه مــگر می گریم
بله!هر در زده ام، گریه برایم مانده ست
زامتحان در گــریه چه ضـــرر مــی گـــریم
امروزه روان شناسان! بر اهمیت خنده و جهات درمانی آن فراوان تاکید می کنند و روزی نیست که در جریده ای، یا شنیده ای، ما را به خندیدن تشویق نکنند. اما در ادبیات اسلامی آنچه بر آن تاکید شده گریه است و بر عکس خنده باعث مرگ دل شناخته شده است خصوصا خندیدن به صدای بلند مکروه است. بر خلاف آنچه در فیلم ها می بینیم که دیوانه ها را گاها گریان نشان می دهند، گفته شده است شخص دیوانه توان گریستن ندارد و اگر کسی بتواند گریه کند قطعا دیوانه نیست. گریه باعث تخلیه روحی و باعث شاد شدن حقیقی انسان می شود. گریه از رقت روح سرچشمه می گیرد. گریه در رابطه انسان با خداوند جایگاه ویژه ای دارد. فواید گریه بر خلاف خنده بسیار زیاد است که قصد این نوشته بیان همه آنها نیست.
بسم الله الرحمن الرحیم
بهار
بهار آورده ای بعد از زمستان، ای بهار من!
...وبعد از بیست و پنج قرن آمدی، روزی شکار من!
مرا از زیر باری چند هزار ساله، رها کردی
که در این چند هزار سال بوده، همواره سوار من
تو زیبا هدیه ای بودی برای یک جهان رنجم
که بی منت، به آرامی، شــــــدی تنها نثار من
تو روح الله و لطف الله و خیر الله و اسم الله
تو یــــار من، بهـــــار من، قــرار من، نگار من
دوباره جاری ام من در خیابان مثل آن روزها
بیا حتمــــــا به مهمـــــــــانیّ شادو پر شمار من
بسم الله الرحمن الرحیم
بی خانمان
در زمستانی برفی، از پشت پنجره اتاقی گرم، تقدیم به تن هایی سرد:
کسی سراغ من نیاد
ازهمیشه خسته ترم
پنجره ای رو به شبم
از دیوارا بسته ترم
دلم می خواد صدا کنم
یه حس گرم و روشنو
جهنمم اگه باشه
گرم می کنه یه کم منو
تو این جهان بی کران
تنهایی چیز سختیه
نمی دونم ما خواستیمش
یا که یه تیره بختیه
یه روز یه گوشه ای غریب
جنازه ام رو می بینین
کنار جسم سرد من
یه لحظه هم نمی شینین
من حاضرم که عمرمو
براحتی عوض کنم
با قیچیِ بّرنده ای
که بختو باش1 هرس کنم
1: باهاش
یخ زده
دوباره مثل هر روز
از کنارش رد شدم
دچار حسی که وصف
نمی پذیرد شدم
بازم توی خرابه
گوشه ای خوابیده بود
خواب یه قصر گرمو
احـــــــتمالا دیده بود
امروز یه چیز، جدید بود
اونم اینکه روپوش داشت
لحاف خوشکلی از
برف سفید رو روش داشت
با ننه سرما شاید
حرف خصوصی زده
تمام شب رو با اون
تار عروسی زده
که اینجوری لنگ ظهر
خوابیده و دراز بود
چشاش، ولی عجیبه
انگاری نیمه باز بود
بسم الله الرحمن الرحیم
عادت نکرده ام
تا زندگی کنم، مثل شما
عادت نکرده ام
با این زمین و نیز، با این هوا
عادت نکرده ام
از این که از کجا، من آمدم
چیزی نمی دانم
انگار که از کسی، هستم جدا
عادت نکرده ام
گویی کسی مرا، از راه دور
هی میزند صدا
مشتاق رفتنم، با این صدا
عادت نکرده ام
بیمارم از قدیم، دردم الیم
بس داده اند امید
زین درد جانگداز، یابم شفا
عادت نکرده ام
من را طبیب دهر، بهر دوا
روزمرّگی دهد
پیوسته خسته ام، به این دوا
عادت نکرده ام
مردم خدایشان، مانند آب
شفاف و روشن است
گرچه موحدم، به این خدا
عادت نکرده ام
بسم الله الرحمن الرحیم
غزه! ای امتدادِ امتحان کوفیان!
تو به ما محتاج نیستی
تو به هیچ کس محتاج نیستی
تو در هیاهوی مکاره صلح و سازش، علی اصغر های خویش را بر دست گرفته ای و رو به صف اندر صف ایستاده مجامع بین المللی فریاد سر داده ای:
«هان! ای گریه کنندگان به حال سگ های ولگرد!
این است نوزادان ما، بی هیچ گناهی؛ تشنه آب! تشنه غذا! تشنه مدرسه! تشنه دارو! تشنه حتی قدری روشنایی!
اینها هیچ رای نداده اند تابحال
به دموکراسی یی که دلخواه شما نیست.
اگر ما شعار پوچ دموکراسی خواهی شما را رسوا کرده ایم؛ اینها- این کودکان- بی گناهند، آنها را رها کنید از این -زندانشهر-.»
تمام چشمان از حدقه در آمده و بی احساس دوربین ها نشان دادند که حرمله های اسرائیلی با تیر های «دوزمانه»، با تیر های «اورانیومی» سفیدی زیر گلوی کودکانت را سرخ کردند به خون.
غزه! ای امتدادِ کرب و بلا!
تو به غم و اندوه من و دلسوزیم در غمهاو اندوه هایت محتاج نیستی
که تو گذر کرده ای از تردید، از ترس، از غم
من به غم و اندوه و دلسوزی برای غمها و اندوه هایت محتاجم.
قبل از آنکه مشت کوفیانِ آلوده به درهم ودینارهای کثیف را وا کنی، مرا در کوره همدردی ات بسوزان و ننگ کوفی بودن را از من بزدای.
غزه! ای شهر شاهد بر جهانِ مدعی!
تو حدود شهر کوفه جدید را ترسیم کردی و نشان دادی که کوفه چقدر وسیع شده است! وسعتی به اندازه همه دنیای مدرن! بی مردمانی که دست شان به هیچ چیز بند نیست اما دل شان بند به بندیِ فرزندان توست. مردمانی بی بلند گو!
بسم الله الرحمن الرحیم
به مالک اشتر علی (ع) می مانی
که دستی قدرتمند
ولی «تنها» بود،
در میان مردمی که قرآن را بر سر نیزه می خواندند
و
جیب هایشان کثیف بود از دینارهای مشکوک
و
گمان می کردند علی(ع) را
آنها امام کرده اند.
من و امثال من سربازهای گمنامی را می مانیم
- مشتاق و بی سخن
فرمانبرِآن «دست تنها»-
که تورا چون جان خویش می خواهیم
نه
به خاطر فتح هایت